دانه کوچک بود و کسی او را نمی دید. سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه ی کوچک بود.دانه دلش میخواست به چشم بیاید اما نمی دانست چگونه. گاهی سوار باد می شد و از جلوی چشم ها می گذشت. گاهی خودش را روی زمینه روشن برگ ها می انداخت و گاهی فریاد می زد و می گفت: « من هستم ، من این جا هستم. تماشایم کنید.» اما هیچ کس جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره هایی که به چشم آذوقه ی زمستان به او نگاه می کردند، کسی به او توجه نمی کرد. دانه خسته بود از این زندگی ، از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود یک روز رو به خدا کرد و گفت:« نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچکس نمی آیم کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می آفریدی.» خدا گفت: « اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آن چه فکر می کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای. راستی یادت باشد تا وقتی که می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی. خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی.» دانه ی کوچک معنی حرف های خدا را خوب نفهمید اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرف های خدا بیشتر فکر کند. سالهای بعد دانه ی کوچک، سپیداری بلند و باشکوه بود که هیچکس نمی توانست ندیده اش بگیرد؛ سپیداری که به چشم همه می آمد. روزی کـه دلـم پیش دلت بود گرو دستان مـرا سخت فشردی کـه نرو روزی که دلت به دیگری مایل شد کـفـشـان مـرا جفت نمودی که برو ... از خدا پرسیدم:خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟ خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر، با اعتماد زمان حالت را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز . شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنید دوستان عزیز کل آپ به کنار این شعرهم به کنار! شعر یکی از دوستامه که دلش می خواد نظر دیگران رو راجع بهش بدونه   بی زحمت نظر فراموش نشه می روم بشکسته دل زار و خمار --- از میان مردمی بی اعتبار می شوم با ساغر و پیمانه یار --- می زنم می تا شوم من بیقرار می رود جان از تنم بی اختیار --- تا رسم بر کوی آن فرزانه یار می کشم روز وشبش در انتظار --- می زنم زخمه براین بشکسته تار می برد هوش از سرو دل را قرار --- می شوم دیوانه ای مجنون تبار می شود پاییز زردم نوبهار --- تا به سر آید غم این روزگار « صدای عشق » گرچه دوری زبرم همسفر جان منی قطره اشکی و در دیده گریان منی این مپندارکه یادت برود از نظرم  خاطرت جمع که در قلب پریشان منی   توی قانون جدایی بی تو خنده قدغن شد رفتی و هق هق گریه از تو تنها سهم من شد رفتی و بی تو بریدم از همه عالم و آدم باقیِ عمرمو بی تو من به باد گریه دادم رفتی و گرفتش از من،رفتنت هرچی که داشتم کاشکی بودی وقت گریه سر رو شونه هات می ذاشتم حالا نیستی که ببینی بی تو سرده روزگارم مثل محکوم به گریه حق خندیدن ندارم می دانی که من دلواپس فردای خود هستم مبادا گم کنم راه قشنگ آرزو ها را... مبادا گم کنم اهداف زیبا را...  مبادا جا بمانم از قطار موهبتهایت...  دلم بین امید و نامیدی میزند پرسه  میکند فریاد ...میشود خسته... مرا تنها تو نگذاری ...

˙·▪●ღ●▪·˙سلام به سروران و دوستان عزیز ˙·▪●ღ●▪·˙ حال و احوالتون چطوره ؟ این یک ماه از سال گاو رو چه جوری  گذروندید ؟   ما که نزدیک بود عیدو واسه خانواده عزا کنیم آخرشم نفهمیدیم  برق ما رو گرفت یا ما برقو !!! ˙·▪●ღ●▪·˙ دوستان : دیگه آپ نمی کنم !  ولی به کسایی که بهم سر بزنند سر می زنم از همتون ممنونم     آرزو دارم تمام لحظات زندگیتون سرشار از شادی باشه و  غم و محنت و بیماری سراغتون نیاد ˙·▪●ღ●▪·˙ البته همیشه هم در به یه پاشنه نمی چرخه و... گهگداری سختی و مشکلات  برامون پیش میاد ولی یادمون باشه شخصیت ما در نقاط امن زندگی شکل نمی گیرند بلکه در دل خطر فرصتی برای پیروزی و یاد گیری ما وجود داره مثل لیوانی که اگه فشار آب زیاد باشه هیچ وقت پر نمیشه ، اگه زندگیمون همیشه طوری پیش بره که دلخواهمونه مطمئناً هیچ وقت   شخصیتمون کامل نمیشه پس بیاین مثل دونه داستان فوق ما هم به خودمون فرصت رشد بدیم ....˙·▪●ღ●▪·˙ پ.ن 1: « وقتی خدا آرزویی را در دلت می اندازد بدان که توانایی رسیدن به آن را در تو دیده است » ˙·▪●ღ●▪·˙ پ.ن2: « خداوند دوبار می خندد ... دفعه اول زمانی است که می خواهد کسی را به اوج برساند درحالی که تمام دنیا سعی می کنند که او را به زمین بزنند دفعه دوم زمانی است که می خواهد کسی را به زمین بزند در حالی که تمام دنیا می خواهند او را به اوج برسانند . »   نمی دانم تو می خوانی ز چشمم حرفهایم را نمی دانم تو می بینی نگاه بی صدایم را که می گوید بدون مهربانیهای بی حدت... بدون عشق تو  هیچم...